Nota: O software de aliñadores pode ser o Clincheck, Approver ou o de Suresmile.

Antes de empezar

1. Plan de tratamento

No primeiro software de aliñadores revisaremos o plan de tratamento (formulario online no IDS) para saber que pedimos: expansión, compresión, intrusión de incisivo superior, etc., e así centrarnos.
Nas modificacións, leremos os nosos comentarios no software de aliñadores para ver que solicitamos.
Nos refinamentos, abriremos o software de aliñadores aceptado para comparar que tiña, que pedimos e que conseguimos cos novos modelos.

2. Comentarios

Ler os comentarios dos técnicos en primeiro lugar.

Exemplos de comentarios habituais:

  • a) Problemas cos rexistros → dente excluído.
  • b) Problemas coas instrucións.
  • c) Necesítase máis información para lograr un obxectivo de tratamento específico.
  • d) Predictibilidade dalgúns movementos.

Se hai dentes que non saíron no software de aliñadores, teremos que repetir as impresións (e non continuaremos revisando o software de aliñadores).
Os técnicos adoitan utilizar parágrafos estándar; moitas veces, lendo só o inicio xa se entende a mensaxe, pero ao principio é recomendable lelos completos.

3. Oclusión inicial

Os técnicos utilizan o software AutoBiteSet, que axusta automaticamente os modelos dixitais das arcadas superior e inferior.
A oclusión compróbase coas fotografías.
Os axustes realizaraos o técnico de Align coa axuda das fotografías.

No caso de que a oclusión inicial non se corresponda co software de aliñadores:

  • Facer novas fotografías e envialas por email a [email protected]. É importante incluír o ID do paciente.
  • No software de aliñadores, indicar “envío de novas fotos por correo” para que as integren.
  • Engadir comentarios explicativos no software de aliñadores.
  • Solicitar que se escanee o rexistro de mordedura.

4. Radiografías

  • Panorámica: Revisar os elementos anatómicos, cordais, dentes terminais, próteses ou implantes. É fundamental comprobar que estean todos os dentes terminais no software de aliñadores analizando ben a orto. A opción é quitar o dente que non apareza se é un cordal; doutro xeito, débese tomar unha nova impresión. Se un dente non aparece completamente na impresión e non se vai mover, non é problema; pero se se vai mover, debe aparecer completo.
  • Telerradiografía: Verificar a inclinación de incisivos, biotipo, sínfise, etc.

5. Fotografías

  • Liña media
  • Área de exposición dental
  • Tecidos brandos: coidado coas recesións.
  • Restauracións

6. Evolución do movemento dental

Na pestana de evolución do tratamento dental avalíanse:

  • Ancoraxe diferencial.
  • Comezo estético.
  • Staging: ataches, IPR, extraccións, etc.
  • Play:
    • Interferencias (expansións e proinclinacións)
    • Movementos de vaivén
    • Cambio anteroposterior
    • Salto virtual.

7. Avaliación do movemento dental

Podes revisalo na pestana de tratamento para identificar se hai puntos azuis ou activar o TMA/EV.OV (avaliación do movemento dental), o que marca puntos azuis (movementos pouco predicibles) ou negros (movementos difíciles).
Recoméndase tentar que os puntos negros pasen a ser azuis e incluso eliminar os azuis cando sexa posible. Non obstante, en certos movementos (por exemplo, unha intrusión de 3 mm nun dente) pode ser normal que apareza un punto azul ou negro.

8. IPR

Verificar a cantidade de IPR; contamos cunha ferramenta fantástica: o índice de Bolton. Recoméndase telo sempre activado, e se non está presente no software de aliñadores, realizarase de forma automática e dixital, sendo bastante preciso.
É importante considerar sempre o acceso clínico, pero tentar facelo o antes posible.

9. Superposición e cuadrícula

  • Superposición: Permite comparar a posición dos dentes en dúas etapas diferentes, en calquera momento do tratamento.
  • Cuadrícula: Transforma a imaxe dunha proxección en perspectiva a unha proxección ortogonal.

Se a superposición aparece en amarelo en lugar de azul, indica a existencia dun salto virtual. Ademais, pódese mover a superposición azul a calquera etapa do tratamento desde a liña de secuencias; aparecerán selectores para os dentes en branco e para o modelo fantasma, permitindo comparar, por exemplo, o que ocorrerá entre a etapa 10 e a 15.

10. Oclusión final

Revisar detalladamente o resultado, observando:

  • Vistas principais, secundarias, arcadas por separado (frontal e lateral) e vista dual.
  • Clase molar e clase canina.
  • Resalte.
  • Sobremordedura e curva de Spee.
  • Liña media.
  • Curva de Wilson: para torques de caninos e posteriores.
  • Forma de arcada.
  • Espazos.

Durante a modificación

11. Ángulo do plano oclusal

Axustar o canteo do plano oclusal do modelo utilizando as fotos do paciente e a rotación seguindo o eixe transversal (a rotación con eixe vertical non o axusta). Afortunadamente, adoitan configuralo moi ben desde a central.

12. Arcada

A forma da arcada é importante; seleccionala e modificala cos controis 3D pódese facer, aínda que a moita xente resúltalle complexo usar as ferramentas integradas, polo que se pode especificar por escrito.

  • Pódese expandir ou comprimir: só a arcada superior, inferior ou ambas (coordinar arcadas).
  • Simetría (dereita ou esquerda): completa ou anterior.
  • Coordinar arcadas: de forma completa, anterior ou posterior.

Actualmente, non hai dispoñibles formas de arcada estándar tipo Europa II, ovoide, etc. Sinceramente, non cremos que se incorporen, xa que cando se lance o software de aliñadores con integración con CBCT, a forma da arcada será individualizada para cada paciente.

13. Contactos oclusais fortes

Débense revisar os contactos oclusais ao final do tratamento. Non se pode enviar un software de aliñadores con contactos fortes; estes marcaranse en vermello, mentres que os contactos aceptables aparecerán en verde.
O software pode corrixilos automaticamente, pero non se recomenda, especialmente se se realizaron axustes finos. Se se resolve automaticamente tras axustes finos, perderanse os devanditos axustes, polo que se debe proceder en orde inversa.

14. Táboa de movemento dental

Actualmente, dedícase máis tempo a eliminar movementos do software de aliñadores que a engadilos. Inclúense moitos movementos que non achegan calidade e prolongan o tratamento, volvéndoo máis impredicible. O esencial é manter a simplicidade.

Os movementos menos predicibles deberían fixarse a cero, sempre que non se perda calidade. Con frecuencia, movementos como a extrusión, as rotacións de dentes redondos ou a angulación mesiodistal (tip) déixanse en cero sen afectar o resultado.
Se se eliminan ángulos para deixalos en cero, débese solicitar a actualización dos ataches, xa que se substituirán os ataches que servían para ese movemento por outros necesarios para o movemento remanente.
Revisar especialmente os incisivos laterais: se presentan algunha extrusión na táboa de movemento e non teñen atache, débese engadir manualmente.

15. Dentes

É o máis sinxelo de explicar. Pódense mover os dentes tridimensionalmente en calquera plano utilizando os controis 3D segundo as nosas preferencias:

  • Cos controis 3D, mediante as frechas (dereita/esquerda) ou coa táboa de movementos.
  • Para aplicar a mesma instrución a varios dentes, utiliza a tecla Control para seleccionalos e movelos simultaneamente.
  • Ao facer clic dereito sobre un dente, pódese marcar como inamovible (fixarase a cero na táboa de movementos) ou bloquear posición. Así, poderanse mover os demais dentes sen afectar ao dente bloqueado. Por exemplo, para abrir espazo entre dous dentes, bloquea o dente 13, abre o espazo entre 12 e 13 (movendo só o 12) e, posteriormente, desbloquea o 13. O técnico só notará o espazo creado.
  • Presta atención ás inclinacións mesiodistais que o software axusta continuamente; revisa a ortopantomografía para determinar se é necesario mover a raíz deses dentes. Isto poderase identificar na táboa de movemento ou cando apareza un atache de root control.

16. IPR

Pódese introducir a cantidade de IPR desexada entre cada dente, especificando onde e cando facelo (sempre o antes posible sen molestar ao paciente —idealmente en férula 4— e evitando movementos de vaivén). Ter en conta sempre o IPR en plans de tratamento previos.

Existe un cadeado: se asignamos certa cantidade de IPR e lingualizamos un dente, a cantidade aumenta; se pechamos o cadeado, a cantidade non se modificará.
O momento de realizar o IPR debe indicarse por escrito. Ao facer refinamentos, aparecerá o IPR engadido no software de aliñadores actual, e sobre cada rombiño mostrarase un número que representa a suma de todos os IPR anteriores realizados nese dente para ese paciente.

17. Ataches

Aquí pódense engadir os ataches e as precision cuts que se desexen. Só se poderán colocar ataches convencionais; non se deben eliminar os ataches optimizados para as precision cuts.
As bite ramps optimizadas poden incorporarse neste momento. Se hai conflito entre un power ridge e un atache, prevalecerá o atache.

18. Pónticos

Revisar os pónticos: colocalos en zonas estéticas (de premolar a premolar), retiralos en molares e axustar o seu tamaño, así como as marxes xinxivais (non cubrir recesións coa férula e diminuír a altura en implantes e próteses para evitar retención excesiva).
O tamaño dos pónticos é crucial para lograr unha altura xinxival adecuada.
Ademais, para planificar implantes pódense utilizar pónticos tipo encerado diagnóstico, engadindo molares ou premolares segundo o espazo dispoñible, o cal resulta moi útil para os cirurxiáns.
O que se mostra en branco representa a zona que cubrirá o aliñador.

19. Timing

  • Etapas de movementos: Asegurar que o movemento dental teña un comezo estético e controlar a ancoraxe diferencial ou a distalización secuencial.
  • Solicitar os ataches e precision cuts (preferiblemente na etapa 2).
  • IPR (etapa 4).
  • Extraccións (a partir da etapa 2). Para non perder o efecto da extracción (similar a unha corticotomía), débense solicitar na férula 2, cando os dentes xa comezaron a moverse, para aproveitar ese inicio de movemento.

20. Aliñadores pasivos e sobrecorrección

É fundamental terminar co mesmo número de aliñadores en ambas arcadas; por iso, débense solicitar aliñadores pasivos se unha arcada finaliza antes que a outra.
O paciente debe estrear un aliñador cada semana, xa que doutro xeito o aliñador pode adquirir cheiros, cores ou sabores.
Así mesmo, débense pedir aliñadores de sobrecorrección ao final do tratamento, xa que a súa función é corrixir en exceso un movemento; é gratis e garante refinamentos adicionais. A idea é: “Se o resultado final non é o esperado, solicitar unha sobrecorrección pode evitar a necesidade dun refinamento”. Por iso, pídense varias férulas con distintos niveis de movemento, e cando se consiga a sobrecorrección desexada, detense o envío de aliñadores.